Donated eyes

Yesterday was dull and morbid
like many a days I should say.
The Day didn’t jump to life and gay,
waited it and died it
in companion with the day before’s
dampness and desolation.

Yesterday was the day I died.

Thirty-past-ten in the dawn, reality
blazed off the little light entangled in
my pale nerves, and confirmed the
death coldness.

I have a lot to tell.
When they cover my lifeless eyes
with wet soil, let me say
these to my love
which still blooms the unintelliglible fire.
Love, forgive me for the words I left unspoken,
for the deeds I forgot is a shame,
and for the words I scribe down
in this damp sorrow dirt swallowing me.

Now words are shy of the courage I show,
the deadman’s courage, useless as always.
Here these words don’t brew the limitless love,
but the words shrunk in moist
gives life to a poetry pregnant with pain.

The burns are evident,
and let me symbolise it to
this time, dull, and heartless,
and the very intention has
spread the ink of despair in this poem.
The lies I told in my stories
to you my love,
of the effervescent passion,
of hues that paved path,
of sweet sights that were horrible,
Oh my blind love,
I have sinned and
I have confessed it to a padre.

My death brings you luck girl.
I have spared my eyes,
fo you to see a new world which
contradicts mine.
See new things, and learn to hate my world
I choked down in your’s blindness.
Demolish those things I build inside you.

To all these,
I am leaving my eyes which was once myself, for you.

Tomorrow, I will be blind in the afterlife,
an alien amidst all light.
Then, I will be an orphan in this universe,
along with my forgotten world.

signature

Advertisements

തോളിൽ തൂങ്ങുന്ന ലോകം

510_1

ചെറുഞെരുക്കങ്ങളിൽ പുളകിതംപൂകും
സാക്ഷിമൊഴികളിൽ,
കയ്പ്പുനുണഞ്ഞിറക്കിയ സായംസന്ധ്യ
ചൂണ്ടികാട്ടിയ ഒന്നാമൻ,
പാലത്തിൽനിന്നുചാടി സ്വയം മരണം വരിച്ചു.

പ്രവചനനിർവച്ചനങ്ങൾ ഒന്നാമനെ പ്രകീർത്തിച്ചു.

കാരിരുമ്പായ പ്രണയത്തെ,
ഉരുകിയൊലിപ്പിച്ച എന്റെ ആണത്വം,
മറ്റൊരുനാൾ രണ്ടാമനെ
പാലത്തിൽനിന്നു തള്ളിയിട്ടുക്കൊന്നു.
നീന്തലറിയാശ്വാസങ്ങൾ
ക്ഷണത്തിൽ കുമിളകളായ്പൊങ്ങി.

കൈവരികൾ രണ്ടാമനെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനാക്കി.

വിക്കിപ്പോയ വർത്തമാനവിത്തുക്കൾ
ഞാൻ പറിച്ചുപുഴയിലിട്ടു.
പാലത്തിനുകുറുക്കെയുള്ള നദി,
തൈകൾ കുടിച്ച്വറ്റിച്ചു കാടാക്കി.
പാലത്തെ അഭ്യുദകാംഷികൾ
‘കാട്’ ചേർത്തുവിളിച്ചു.

പുണ്യാളരായിയെല്ലാവരും.
കേൾക്കാതെ നിലവിളിച്ച സദാചാരം.
കാണാതെ കരഞ്ഞ വർഗബോധം.
തൊടാതെ ഭോഗിച്ച കാമവെറി.
ഇവരെക്കൊന്ന ഞാൻമാത്രം കുറ്റക്കാരനാക്കി.

അശരീരി ന്യായംചൊല്ലി.
“നീ കൊന്ന ജന്മങ്ങളിൽ
ഒരു നിമിഷം നോക്കൂ.
പ്രേതങ്ങളായി അവരീപാലം
തോള്ളിലേറ്റുന്നു.
നീ കാണാസ്വപ്നങ്ങളിൽ
നിറങ്ങളിനിയുമുണ്ട്.
ചായംകലർന്ന പ്രേതങ്ങൾ.
കാത്തിരിക്കുന്നു,
ലോകാവസാനംവരെ നിന്നെക്കീറി
രസിക്കാൻ വെമ്പുന്ന മൂർച്ചയുമായി.”

ഭയമേറിയ അനന്തനിമിഷങ്ങളിൽ,
ഭയന്നുമരിച്ച ഞാനും
ദേഹമ്മില്ലാബാധയായി,
പാലത്തിനുമുകളിലെ
ഭാരം മറ്റൊരു ലോകമായി.
ഭാരത്തിന്റെ ഒരംശം ഞാനുമേന്തുന്നു.