Listen to the bells,
kosher or pretended
it doesn’t matter.

In moments sowing
naughts and reaping
unbridled trivia of
boredom,
and them
crawling inside us
crushing our
sponge of existence,
in times as such
were words come short,
listen to the bells
and wait for nothing else.

It may or

may alone save you.

Forgotten faces

Where should I look for
the forgotten faces?
Less I know about the berth of sunken disclosures,
wherein the darkness of dread, they wait for
a lost cause, still.
Their wait has been a habit for those faces,
the unending thread of hope
in the queue to be remembered again.
Their wait is an iota of sanguine stupidity,
dying slowly with each passing moment,
with them knowing lesser of it.

I want to find them,
and illustrate them back on my mind
like the heroes they were.
But where should I look for
the forgotten faces.

Black Rainbow

I want to live under the black rainbow
seen through your window of prejudice,
oblivious to that scorn
contemplating your petty thoughts.
Smiling at your incessant smirks and
simulated hatred, gestures.
Oh black, define to the pity soul stalking us
and lodge my negligence in your treasury.
I want to live below the
all-encompassing, all-embracing black rainbow.
Forgetting about the differences spread,
and absorbing everything into the mayhem of bliss.
I want to live under such comprehension.

ഗ്വാണ്ടനാമോ

അഴികളെണ്ണി സമാശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്ന
പറവകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ?
തുറന്നുവിട്ടാലും ആകാശത്തോട്
അഭിനിവേശം ഇല്ലാതെ ഇങ്ങനെ.

ചിലർക്കങ്ങനെയാണ്.
മതിൽക്കെട്ടുകൾ ഇല്ലാത്ത നീലിമ,
അതാണവരുടെ ഗ്വാണ്ടനാമോ.

Symbiotic

I want to unfurl as a tree
inside someone, humane and pious.
Sprout in disguise of a midnight’s romance
and branch out at a pace never known
with the words of warmth and touches of passion,
hot breaths definitely, and thoughts that blossom.
I want to escalate into that wilderness,
which swells us near to the tangible sky,
growing together as one essence of invincibility.

Ignorant to fierce red scorching,
more blind to the autumn of Alzheimer’s,
heedless to the world other than us,
both of us symbiotic and growing into a single-tree forest
where entry is barred to everyone but us.

We want to spread as such,
an extant of lush untamed unity, we want
to grow into it with the luxury
of a fall fatal to both

Donated eyes

Yesterday was dull and morbid
like many a days I should say.
The Day didn’t jump to life and gay,
waited it and died it
in companion with the day before’s
dampness and desolation.

Yesterday was the day I died.

Thirty-past-ten in the dawn, reality
blazed off the little light entangled in
my pale nerves, and confirmed the
death coldness.

I have a lot to tell.
When they cover my lifeless eyes
with wet soil, let me say
these to my love
which still blooms the unintelliglible fire.
Love, forgive me for the words I left unspoken,
for the deeds I forgot is a shame,
and for the words I scribe down
in this damp sorrow dirt swallowing me.

Now words are shy of the courage I show,
the deadman’s courage, useless as always.
Here these words don’t brew the limitless love,
but the words shrunk in moist
gives life to a poetry pregnant with pain.

The burns are evident,
and let me symbolise it to
this time, dull, and heartless,
and the very intention has
spread the ink of despair in this poem.
The lies I told in my stories
to you my love,
of the effervescent passion,
of hues that paved path,
of sweet sights that were horrible,
Oh my blind love,
I have sinned and
I have confessed it to a padre.

My death brings you luck girl.
I have spared my eyes,
fo you to see a new world which
contradicts mine.
See new things, and learn to hate my world
I choked down in your’s blindness.
Demolish those things I build inside you.

To all these,
I am leaving my eyes which was once myself, for you.

Tomorrow, I will be blind in the afterlife,
an alien amidst all light.
Then, I will be an orphan in this universe,
along with my forgotten world.

signature

തോളിൽ തൂങ്ങുന്ന ലോകം

510_1

ചെറുഞെരുക്കങ്ങളിൽ പുളകിതംപൂകും
സാക്ഷിമൊഴികളിൽ,
കയ്പ്പുനുണഞ്ഞിറക്കിയ സായംസന്ധ്യ
ചൂണ്ടികാട്ടിയ ഒന്നാമൻ,
പാലത്തിൽനിന്നുചാടി സ്വയം മരണം വരിച്ചു.

പ്രവചനനിർവച്ചനങ്ങൾ ഒന്നാമനെ പ്രകീർത്തിച്ചു.

കാരിരുമ്പായ പ്രണയത്തെ,
ഉരുകിയൊലിപ്പിച്ച എന്റെ ആണത്വം,
മറ്റൊരുനാൾ രണ്ടാമനെ
പാലത്തിൽനിന്നു തള്ളിയിട്ടുക്കൊന്നു.
നീന്തലറിയാശ്വാസങ്ങൾ
ക്ഷണത്തിൽ കുമിളകളായ്പൊങ്ങി.

കൈവരികൾ രണ്ടാമനെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനാക്കി.

വിക്കിപ്പോയ വർത്തമാനവിത്തുക്കൾ
ഞാൻ പറിച്ചുപുഴയിലിട്ടു.
പാലത്തിനുകുറുക്കെയുള്ള നദി,
തൈകൾ കുടിച്ച്വറ്റിച്ചു കാടാക്കി.
പാലത്തെ അഭ്യുദകാംഷികൾ
‘കാട്’ ചേർത്തുവിളിച്ചു.

പുണ്യാളരായിയെല്ലാവരും.
കേൾക്കാതെ നിലവിളിച്ച സദാചാരം.
കാണാതെ കരഞ്ഞ വർഗബോധം.
തൊടാതെ ഭോഗിച്ച കാമവെറി.
ഇവരെക്കൊന്ന ഞാൻമാത്രം കുറ്റക്കാരനാക്കി.

അശരീരി ന്യായംചൊല്ലി.
“നീ കൊന്ന ജന്മങ്ങളിൽ
ഒരു നിമിഷം നോക്കൂ.
പ്രേതങ്ങളായി അവരീപാലം
തോള്ളിലേറ്റുന്നു.
നീ കാണാസ്വപ്നങ്ങളിൽ
നിറങ്ങളിനിയുമുണ്ട്.
ചായംകലർന്ന പ്രേതങ്ങൾ.
കാത്തിരിക്കുന്നു,
ലോകാവസാനംവരെ നിന്നെക്കീറി
രസിക്കാൻ വെമ്പുന്ന മൂർച്ചയുമായി.”

ഭയമേറിയ അനന്തനിമിഷങ്ങളിൽ,
ഭയന്നുമരിച്ച ഞാനും
ദേഹമ്മില്ലാബാധയായി,
പാലത്തിനുമുകളിലെ
ഭാരം മറ്റൊരു ലോകമായി.
ഭാരത്തിന്റെ ഒരംശം ഞാനുമേന്തുന്നു.