Lullabies in The Streets Mourn




They say, my lullabies impair plus than
menacing propulsion of lead sling, a lot more.
Oh my poor lullabies! Oh my dear lullabies!
Let these streets mourn your demise.

Sang you was of only the unrequited love,
glittered in this green grass tips,
spraying the revision of peace,
damped to flat by pacing boots, in brutality.

Weep you was of the naivety
in my son’s minuscule fingers forced
to hold on hardness of a grenade,
Forgetting the wimpy elation of dolls
he played on with the past moment.

Praised you was of my mother’s defiance,
bearing the hundreds of bodies,
which on each piercingly labelled
of the frith fruited in the dark redness,
long left unqualified to instigate.

The time had come, oh my lovely lullabies!
A time long awaited to deflower
the mines blossomed in these garden,
to drain the lakes smelling of blood and bones,
to stop the silence from being guillotine.

I pray the lullabies to defiant as ever more,
to echo through these streets no-ever lasting,
to raise hands in unison,
to live in our veins for hope bestowed.

And at this time,
Burying my friends, my mother,
My youth, my humanity,
I hope my lullabies trembles more
louder than gunshots and blasts.
I hope my lullabies are stronger.



The Fallen



We had a yesterday, me and this statue.

Stone-boned nakedness and grated eyes

of it, I bequeath now.

Lesser dawns flee reluctant before

Our eyes forgathered a glint of acquaintance.

And even lesser dusks failed to pass after

Confessed to it was of my sinned days.

We had a yesterday.


Remember I of its bravery, glancing unshaken

to the invincible burning skies, evermore.

More or less liable of recollecting the benevolence

It depicted, in thriving rains and scorching sun.

Disregarded was it by many,

and detested by a few more

for blenched remains of black sheath,

grotesque lone figure, eyesore to a few more.


Today, I look a space earlier present not,

once reckoned, a pale statue to summon.

Never far saw anyone I, whom

inferred the variance that was yesterday,

Nor a single soul apart me and stray crows,

empathized on the piece, today wasted.


Now, I pose the space,

con the dawns and desks.

I see a fallen, and remembers

a martyr of past, and confides in the

space that once was it.



Mute poem


Long once a saturday noon perished,
relishing forehand the memories piled.
Memories, o’ yes, of serene sights,
catching tail me, the exuberance tight.
chalk-talked we lot of all and everything,
me and this mystic mute beauty-thing.
Revives me of which a serenade,
long back once heard.

Spoke was I only of black,
furrowed rear of my back.
And of the impasse embracing
my sterile desert within.
And of all lies, built upon me,
built within me, that builts me.

Spoke she was of silence,
limpid like a new-born’s smile.
None need to be spoken of
robust truth she told
Black is other end of white“.
Spoke she as she sow seeds
of hope deep in my arid lands,
making me believe,
watelands are they not.
Paraphrase here, I her promise.

“Rain shall fall. Let it be
and fertile the soil above the seeds.
Stay ground fore and after,
and look upon for thunders,
for it may burn down the twigs.
And look beside for storms,
ever it may uproot the sprigs.
Work instead of impotent prays,
for it may only bring you glory.
Lond ahead may you see a time,
when even gods shall say-
Your lies defended you”

Each Word from her, below and above
every other words sounded silent,
alike the truth she said.
Lies are other end of truth“.


Me Almighty


Long back,long time before the ancient songs,
God made me god of all,provisionally.
To challenge the ways of his,
accordance of my own mighty bliss.

“Be the excellence I failed to be,
more or less the your kin wish to see.
Beseech the order of relevant peace,
one you all hurry from zero to race.
And once done and dusted,look back
to me for a glimpse of godship, rested.”
Said to me was by him,
with winks of selfless servitude.

oh, I knew, the part of god,
the easy one the world beholds,
was deemed of serene dodge,
from miserable prayers of plea,
of needs of claims and of everything,
not to forget the thanks giving.

Oh,yes,I turned god.
Strained my idle to innerself
and fought for my kin,
I ordained peace, from claws
of inevitable war and wars.
Looked back at the end only to
see the world you see now.


Before Birth


Woman,you carving simple yet a known stranger
on soil,faithfully laid on
the womb,waiting to be true,
of whom you have never been insouciance.

Why you being in bliss about him my lady,
to let him live in heaps of misery,
in branches of silicon,
where humanity develops to sand-size ??

Why you longing for him,
to be the coin roling helplessly,
over the steak of rebarbative routine,
dreading in each moment ??

Why you dreaming about him,
to push him over the
waves of the black water,
gloomy like the black sky,
and the darkness after it ??

And why telling your insight,
the universe beholding his instincts
are free of thirst,dirt and dust ??

My young lady,you ever thought of
the reluctant nonpareil gods of
wonders sighing over the land-hostages?
you must know that’s sober,limpid,
and the feel of a guilt in
conjuring this world,its all about that.!1

Oh my child,let you not be
true,not ever espy,
rosary beads be blind,
falling stars be dumb,
11:11 be bluff,
and you be false until the
world ends, at least…


ചെറുകഥ @ ഇൻസ്റ്റന്റ്


സമ൪പണം :- ചെറുകഥരചനാമത്സരവേദിയിൽ എന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് ജാങ്കോകോമെഡികൾ പാസാക്കിയ ലോഹിതദാസ്‌ ലുക്ക്‌ ഉണ്ടായിരുന്ന താടിക്കാരന് ..:)

നൂണ്‍ ഷോ

ചൈതൃനൈമിഷം പൂണ്ട ധ൪മ്മരശ്മി പൂതുപോഴിയുന്ന ഒരു വേനൽ പകലിൽ ഞാ൯ ഏറ്റവും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ എന്നോട് ചേതമില്ലാത്ത ഒരു സഹായം ചോദിച്ചു . ഒരു സിനിമ കാണാൻ കൂടെ ചെല്ലാൻ . മാനുഷികമണ്ഡലങ്ങളെ ചങ്ങലയ്കിട്ട് വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്ന വാണിജ്യസിനിമകലളുടെ പുതിയ വേഷപകർച്ചകൾക്ക് ബലിയാടാകാൻ എന്റെ തലച്ചോറ് എന്നെ അനുവദിച്ചില്ല.പക്ഷേ, എന്റെ ഹൃദയം ഓരോ തവണ മിടിച്ചതും അവളോടൊപ്പം പോകാനായിരുന്നു . മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ഹൃദയത്തിന് മുകളിലാണെന്ന പരമാർത്ഥം വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഞാ൯ സിനിമയ്ക്കുപോകുവാൻ തയ്യാറായി.

‘പ്ലൂട്ടോ’ എന്നായിരുന്നു സിനിമയുടെ പേര് . കേവലം വലുപ്പമില്ല എന്ന കാരണത്താൽ ഗ്രഹങ്ങളിൽനിന്ന് അധിഷേപിക്കപെട്ട് പുറത്തായ പ്ലൂട്ടോ എന്നും എന്റെ വിഷാദപ്രപഞ്ചതിൽ വലയം ചെയ്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സിനിമ പതിവു മസാലകളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരികുമെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. സിനിമ കാണുവാനുള്ള എന്റെ താത്പര്യം വർദ്ധിച്ചു.

ഞാ൯ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു വെറുക്കപെട്ടവളെ,നീ എന്തിന് എന്നെ ഈ സിനിമയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു?? ഒരു നല്ല സിനിമയുടെ വർണ്ണശഭളമായ കാല്പനികതയിൽനിന്ന് വിരസവും ജീർണ്ണിച്ചതുമായ യാഥാർത്ഥൃതിലേക്കുള്ള യാത്ര എത്ര നിരാശാജനകമാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ??

ആയിരം മഞ്ഞുമലകൾ ഉരുക്കാൻ ശ്രേഷ്‌ഠിയുള്ള ഒരു ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞു. എന്റെ മുഴുവൻ ജന്മമെടുത്താലും ഉത്തരം കണ്ടത്താൻ പറ്റാത്ത ആ ചിരിയുടെ മുന്നിൽ ഞാ൯ മൗനം പാലിച്ചു.

സിനിമ തുടങ്ങാറായി. തീയറ്ററിന് പുറത്തെ പകലിൽ ഞാന്‍ കണ്ടത് ഇരുട്ടയിരുന്നു.അതുകൊണ്ടുതന്നെ തീയറ്ററിനുള്ളിലെ ഇരുട്ട് എനിക്ക് പകലയായി തോന്നി.വെള്ളസ്ക്രീനിലെ ചിത്രരശ്മികളുടെ പ്രതിഫലനം എന്റെ തോന്നൽ ശരിവെച്ചു.

ബെൽ മുഴങ്ങി.

സിനിമ തുടങ്ങി.

സിനിമ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാ൯ ഒന്നു ഞെട്ടി.കാരണം സിനിമയിലെ നായകൻ ഞാ൯ തന്നെയായിരുന്നു. അതേസമയം അവളുടെ മുഖത്തു അമ്പരപ്പും ആരാധനയും മിന്നിമറഞ്ഞു.

സീൻ 1

ആദ്യസീനിൽ ഞാ൯ മൂന്ന് കണ്ണുനീർതുള്ളികളെ പരിചയപെട്ടു. ആദ്യത്തെ കണ്ണുനീർതുള്ളി ഈ അടുത്ത കാലത്ത് രക്തസാക്ഷിയായ ഒരു വിപ്ലവകാരിയുടെ വിധവയുടെതയിരുന്നു. രണ്ടാമത്തേത് സമീപകാലത്ത് പീഡനതിരയായി മരിച്ച ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അമ്മയുടെതായിരുന്നു. മൂന്നാമത്തേത് ദൈവം എന്ന് നാം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന എരപന്റെയായിരുന്നു.ആ കണ്ണീർ ഞാ൯ തുടച്ചു. അതെന്റെ കൈയിൽ പറ്റിപിടിച്ചു. എന്റെ കണ്ണും നിറയാൻ തുടങ്ങി.ഞാ൯ ഏങ്ങികരയുന്ന അവളെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണീർ തീയറ്ററിൽ ഒരു പ്രളയമുണ്ടാക്കുമോ എന്ന് ഞാ൯ ഭയന്നു. അങ്ങനൊരു പ്രളയത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപെട്ടാൻ ഞാനൊരു കടലാസ്സുതോണിയുണ്ടാക്കി.

സീൻ 2

രണ്ടാമത്തെ സീനിൽ ഞാ൯ ഒരു രക്തതുള്ളിയെ പരിചയപെട്ടു. ടിപ്പർലോറി കയറി മരിച്ച ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ മരണം ആഘോക്ഷിക്കാ൯ സ്ഥാപിച്ച 10′ * 10′ ഫ്ലെക്സ്ബോർഡിൽ ആ രക്തത്തുള്ളി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയിരുന്നു അത് നാട്ടിലെ തെരുവുമക്കൽക്ക് താരട്ടുപാട്ടുകയും പുകവലികാർക്കെതിരെ കൊഞ്ഞനംകുത്തുകയും ചെയ്തു.

പൊടുന്നനെ സ്ക്രീൻ ഇരുട്ടായി. തീയറ്ററിനുപുറത്തെ അന്ധകാരം തീയറ്ററിനുള്ളിലേക്കും പടർന്നോ എന്ന് ഞാ൯ ഭയന്നു. ഞാ൯ അവളെ നോക്കി. ഈ അന്ധകാരതിനപുറത്തെ ശൂന്യതയെ താനും ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിളിച്ചോതി.

സീൻ 3

സീനിൽ ഞാ൯ കണ്ടത് ഭാവിയിലെ എന്നെതന്നെയായിരുന്നു.ഭാവിയിലെ എനിക്ക് സിക്സ്പയ്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.കാഴ്ച്ചശക്തിയും ശ്രവണശേഷിയും ചലനശേഷിയും നക്ഷ്ടപെട്ടിരുന്നു. എന്റെ വായ്‌ തുന്നികൂടിയിരുന്നു.ഞാ൯ നിഴൽപോലും ഇല്ലാത്ത ഒരു പിടി ചാരമായിമാറിയിരുന്നു.

ബെൽ മുഴങ്ങി.

സിനിമ അവസാനിച്ചു.

രണ്ടേകാൽ മണിക്കൂറിന്റെ പകൽ കഴിഞ്ഞ് ഞാ൯ വീണ്ടും ഇരുട്ടിലേക്കുപ്പോകുവാൻ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തികൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.അവളെ കാണാനില്ല.തീയറ്ററിൽ ആരെയും കാണാനില്ല.ഞാ൯ വേഗം തീയറ്ററിന് പുറത്തേയ്കിറങ്ങി. അവിടെ ഞാന്‍ കണ്ടത് ഒരു കോടി എന്നെതന്നെയായിരുന്നു.

ഞാന്‍ കണ്ണുകളടച്ച്‌ പകലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.



The Last Thought


I knew she was bold and aggressive, but i never expected her hands to be this much hard, no, not at this point. Standing aside her at the end of this barren cliff, i thought the decision we took was a bit hard. 

“Honey, i think may be we could think about this once again.!!”.

I was about to cry this but her stern look left me with no choice. Jumping from the cliff,holding her so-hard hands, my past episodes happened to be flashing before my eyes and just before touching the bottom of the jump, I saw a one-minute trailer of my future episodes,which i would miss out on.

And i thought if only R.I.P meant “Return if Possible”…


Who Was The Last Man In Tower???


As soon as I started reading ‘The Last Man in Tower’, written by the effervescent, soul-deeming and dark humour bound Aravind Adiga, I was sure, it would another spell-bound cracker and my intrusions didn’t deceived me, at least not the hosiery of my 20yr old common sense. And as soon before reaching 100 pages or so,
I was really overwhelmed by the author’s efforts to implicate the never-Before-Used-Way-Of-Storytelling which I’ve never found in the genre of Indian authors. And well soon before I hung up the book, this story plotted by the much-talented Adiga had already baffled me with a souvenir for reading – “who was actually the Last man in tower??”

The story depicts the insurgent greed for money, salient thirst for freedom as well as, at some points, the silhouette of a common Indian. In brief, the story shows the life of some middle-class Indians living in a green-oiled, leech-stricken apartments, at the skirts of Mumbai, and how it changed when a big corporate builder Mr.Shah bullied them with a fortune of their life time. It goes like a fantasy story for all immigrants of the building, but one man stood alone from the rest of the crew and he was Mr.Yogesh Murthy, a retired teacher always deemed with the recipe of physics. He stood his ground, nevertheless from the advice, plea and menace of his neighbours and the builder. But his defiance was broken at the end as his own ‘lovely neighbours’ banged his head with a hammer and pushed him from the top of the tower..!!

Now the question pops up..!! Who was actually the last man in tower??

And the cliché is “is there really a last man??”

For me, unlike the author, Mr.Murthy could’ve been a resident of the bottom floor, because his unwillingness to leave the building was his shrewd persistence of the respect he was beholding rather than his need for one to be free. With signing the permission he could’ve been saving the pleasure of all the residents.

Mr.Pinto and Mrs.Pinto was following Mr.Murthy at the beginning but later they too fell for the inceptive notions of a better standard of living, even at their late 60’s. Behind the likes of the Pintos, Mr.Kudwa, Mrs.Puri, Mrs.Rego were all on the major side of the battle so they all got a pass to the tower, but only in the lower floors

Mr.Ajwani who played the shabby melodrama of threat for Mr.Murthy at the initial stages, regretted for his actions and tried to secure the life of our old teacher at the end, but was par late. He may be getting one of the top floor.

Mr.Shah, the obese builder with gutka stained teeth was not a resident of the Vishram society but his brutal ideas of getting the ‘simple work done’ by the natives of the building leaves him in the topmost floor(along with his assistant, Mr.Shanmugam-although he’s somewhere in a middle floor).

And my fellow readers, the tower in which all these people are residing, I’ve named it as “The Tower of Judgement” and you may call it as “the Tower of Indian Shame”.

But there is still a paradox. Dead people cannot be outrunned.So at the terrace of this tower we may see Purnima, the late wife of Mr.Murthy. In that case, Mr.Adiga, the name of this book should be “The Last Woman in Tower”.